. . .

من اعتراف کردم به کج رفتنم

ولی یک سوال：

کی خوشحال شد؟و کی ناراحت؟ و چرا؟

اولین کسی که از این موضوع ناراحت میشه مطمعنن خود خودم هستم

با بقیه کاری ندارم

اگه حسی نسبت به این موضوع داشته باشن لطف کردن

و اگرم نداشته باشن که بازم هیچ چیزی عوض نمیشه

چون واقعا توقعی نیست از هیچ کس

و اما بارها به درست کردن مسیر تلاش کردم

خب تا الان که نشد

و اگرم شده تنها به مقداری نا چیز

که حتی شاید به چشمم نیاد

راستی من یک چیزو متوجه نمیشم：

اینکه اطرافیان تغریبا ازت تعریف میکنن ولی خودت از خودت متنفری

و از درون به هم ریختی

و بزرگترین ترسم اینکه：

یک روز این به هم ریختگی داخلی نمایان بشه

و اطرافیان آگاه بشن از این درون آشفته

بازم یک سوال：

آیا اون موقع بازم تعریفی هست یا همه سکوت میکنن یا . . .؟

در کل اینکه نباید از همدیگه یه بت بسازیم

تا با دیدن اولین اشتباه

دیدگاهمون نسبت به فرد عوض کنیم

گفت شیخا،هرآنچه گویی هستم
آیا تو چنان که مینماِی هستی؟