جغد و نوحه گری بر حسین علیه السلام!؟

حسین ابن ابی غندر می گوید:

از امام صادق علیه السلام شنیدم که در مورد جغد می گفت:

که آیا کسی از شما آن را در روز دیده است؟

گفتند: در روز ظاهر نمی شود و جز در شب نمی توان آن را دید؟

فرمود: جغد همیشه در آبادی بود

اما پس از آنکه امام حسین علیه السلام به شهادت رسید،

بر خودش واجب کرد که دیگر در آبادی نماند

و جز در خرابه مسکن نگزیند

پس همیشه در روز روزه دار است تا شب و چون شب

فرا می رسد تا صبح بر حسین علیه السلام نوحه گری می کند.

ترجمه کامل الزیارات ص 317

به جغدی بلبلی گفتا تو در ویرانه جا داری

من اندر باغ گل بر شاخه ی سرو ، آشیان دارم

بگردان روی از این ویران بیا با ما سوی بستان

ببین چندین هزاران سرو کاخ ارغوان دارم

به پاسخ جغد گفت ای بلبل ! ارزانی تو را گلشن

مرا این بس که در ویرانه مأوی و مکان دارم

اگر ویرانه بد بودی چرا پس دختر زهرا

به ویران می نشستی کز غمش آتش بجان دارم

نخواهد شد فراموشم سر بی چادر زینب

که در هر لحظه از صد باره از این غم اَلْاَمان دارم

گذشتم از گل احمر پس از مرگ علی اکبر

به دل داغ غم ناکامی آن نو جوان دارم

تو شادی با عروسان گلستان داری ای بلبل

من از دامادی قاسم دو چشم خون فشان دارم

تو بر سر شورش شمشاد و یاس و ارغوان داری

من اندر لاله ی دل ، داغ عباس جوان دارم

ز جور شمر و خولی دارم از غم شکوه ها لیکن

شکایتهای پی در پی ز دست ساربان دارم

به طفلان حسین شد ظلم ها از کوفیان امّا

دلی پر خون زجور دختران شامیان دارم

هزاران نیش خنجر هر زمان اندر جگر مضمر

ز پیکان گلوی اصغر شیرین زبان دارم

التماس دعا